Τον 17ο αιώνα τα αυστροτουρκικά σύνορα
διέσχιζαν την Ουγγαρία, ένα μέρος της οποίας ήταν υποτελές στους
Οθωμανούς, ενώ το υπόλοιπο τελούσε υπό την εξουσία των Αψβούργων.
Όλη η Ευρώπη βρισκόταν σε μια ταραγμένη
περίοδο με δικδικήσεις που φτάναν σε συγκρούσεις και έδινε την αίσθηση
της αποδυνάμωσης και του αποσυντονισμού της, κάτι που λειτουργούσε ως
δέλεαρ για τους βάρβαρους μουσουλμάνους οι οποίοι και πολιτικά
εκπροσωπούντο απο τη ν Οθωμανική αυτοκρατορία.
Συνέβαινε και κάτι ακόμα όμως, στην Ευρώπη δεν υπήρχε Δημοκρατία, η
οποία ως πολίτευμα, μέσω της διαφθοράς της βλέπουμε πλέον που οδηγεί τον
πολιτισμένο κόσμο.
Υπήρχε το ηρωικό στοιχείο, η διάκριση των αρετών και πολίτες που
γνωρίζαν ότι έπρεπε να αγαπούν την πατρίδα τους, την θρησκεία τους και
την οικογενειά τους. Αν κάποιος τότε μιλούσε για ανοιχτά σύνορα
διαστροφικό ανθρωπισμό υπέρ των εισβολέων και κατά του λαού του
αυτομάτως αναγνωριζόταν ως προδότης, εξωμότης και απλά παλουκωνόταν.