
Η
υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στο Δοκό (1989 – 1992) καταγράφηκε ως η
πρώτη συστηματική έρευνα αρχαίου ναυαγίου στην Ελλάδα, με τη
χρησιμοποίηση μάλιστα των πλέον σύγχρονων για την εποχή τεχνολογικών
μεθόδων. Το ενάλιο εύρημα του Δοκού αποτελεί πολυτιμότατη απτή μαρτυρία
για τη ναυσιπλοΐα, το θαλάσσιο ανταλλακτικό εμπόριο, το τεχνολογικό
επίπεδο και την οικονομία στο Αιγαίο κατά τους ύστερους χρόνους της 3 ης
χιλιετίας π.Χ.
Η νήσος Δοκός
Η νήσος Δοκός, ανάμεσα στην Ύδρα και την Αργολική ακτή, ονομαζόταν
στην αρχαιότητα Απεροπία. Είναι άγονη και με λίγες πηγές νερού αλλά έχει
στρατηγική θέση στις ναυτικές πορείες από και προς τον Αργολικό Κόλπο
και τις ανατολικές ακτές της Λακωνίας. Κατοικήθηκε κατά την Νεολιθική
εποχή (4η χιλιετία π.Χ.) αλλά η ανθρώπινη παρουσία αυξήθηκε κατά την
Πρωτοελλαδική εποχή (3 η χιλιετία π.Χ.) όταν αναπτύχθηκε η ναυσιπλοία.
Στον 13 ο αι. π.Χ. αναπτύχθηκαν οικισμοί στις περιοχές Μύτη Κομμένη και
Λέδεζα. Αργότερα, ο Δοκός, έχασε τη σημασία του αλλά κατά διαστήματα, σε
ιστορικές περιόδους, χρησιμοποιήθηκε ως ασφαλές αγκυροβόλιο ή ως
στρατηγικό σημείο παρακολούθησης του θαλσσίου περάσματος. Σήμερα ο Δοκός
φιλοξενεί ψαράδες και κτηνοτρόφους.