Έξω από ένα κιτρινωπό παλάτσο σε μια γειτονιά της Βενετίας έχει αναρτηθεί μια πέτρινη πλάκα με σκαλιστά γράμματα: «Εδώ
ήταν η κατοικία του Άλδου Μανούτιου (1449-1515), απ’ όπου το φως των
Ελληνικών Γραμμάτων άρχισε να ξαναφέγγει πάνω στους πολιτισμένους
ανθρώπους».
Δεν
έχουμε μόνον εμείς οι Έλληνες οφειλές στον πιο σπουδαίο ουμανιστή λόγιο
και τυπογράφο, που διέδωσε τα έργα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και του
Θεόφραστου και όχι μόνον στην Ιταλία της Αναγέννησης, μέσα από σπάνιας
κομψότητας, προσιτά σε όλους, πονήματα.
Οποιοσδήποτε
κρατά σήμερα ένα ελαφρύ και ευανάγνωστο βιβλίο στα χέρια του, αυτός που
μπορεί να χρησιμοποιεί τη γραμματοσειρά με τα κυρτά γράμματα (τα γνωστά
italics) και την άνω τελεία, να αντιλαμβάνεται την έκδοση ως γραπτό
λόγο και εικονογράφηση πρέπει να υποκλιθεί σε αυτήν τη σπουδαία
προσωπικότητα.