Το μυστήριο που βρίσκεται πίσω από τον αριθμό 12

Από τους πανάρχαιους χρόνους αποδίδονταν στους αριθμούς μια μυστηριακή…σημασία.

Είναι γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν πλήρως τα θαυμαστά μυστήρια που ήταν σε θέση να αποκαλύψουν οι αριθμοί και ανέπτυξαν μία ολόκληρη επιστήμη αριθμητικών ιδεών, εντελώς ξεχωριστή από τα μαθηματικά.

Η συσχέτιση των αρχαίων δοξασιών για τους Αριθμούς με τα γράμματα της αλφαβήτου, τους Πλανήτες με τα Αστέρια, τους Αστερισμούς και άλλα αστρονομικά μεγέθη, ασκούσαν μια μορφή μαντείας. Αν και ο κάθε αριθμός από μόνος του έχει τη δική του… ξεχωριστή αποκρυφιστική και συμβολική έννοια, ο αριθμός Δώδεκα (12) έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ανά την ιστορία και τους λαούς.

Το Πέρασμα του Ντρέικ και το Ακρωτήριο Χορν

Το Πέρασμα του Ντρέικ, πήρε την ονομασία του από τον Άγγλο θαλασσοπόρο, Φράνσις Ντρέικ. Ο Ντρέικ, ήταν ο πρώτος Άγγλος που έκανε τον περίπλου της Γης, θέτοντας τις βάσεις για την επερχόμενη θαλασσοκρατορία των Βρετανών. Το 1577, απέπλευσε από το Πλίμουθ της Αγγλίας με προορισμό την Νότια Αμερική. Ο σκοπός του ήταν να επιτεθεί και να κουρσέψει τις Ισπανικές αποικίες των αμερικανικών ακτών του Ειρηνικού Ωκεανού. Φτάνοντας στο νότιο άκρο της Αμερικανικής ηπείρου, ανακάλυψε ένα θαλάσσιο πέρασμα που οδηγούσε από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό Ωκεανό, νοτιότερα του Πορθμού του Μαγγελάνου. Βρισκόμενος όμως στην μέση του χειμώνα, οι καιρικές συνθήκες, καθιστούσαν αδύνατη την διέλευση του περάσματος. Έτσι, βρέθηκε στον Ειρηνικό μέσω του πορθμού που είχε ανακαλύψει ο Μαγγελάνος το 1520, εκτελώντας με επιτυχία την αποστολή του.

Oι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρουμε

Παρακάτω θα δούμε οτί τα αρχαία ελληνικά όχι μόνο δεν είναι νεκρή γλώσσα, αλλά ότι οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρουμε επειδή αγνοούμε την έννοια των
λέξεων που χρησιμοποιούμε.

Ας δόυμε κάποια παραδείγματα.

ιχθύς είναι το ψάρι. Λέμε σήμερα ιχθυοτροφείο, ιχθυοκαλλιέργεια

Άκων ειναι όποιος κάνει κτ. χωρίς τη θέλησή του, απρόθυμα. Λέμε ακουσία.

Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.

Δες τι Σημαίνει το Όνομά σου στα Αρχαία Ελληνικά

Ετυμολογία αρχαίων ονομάτων που συναντώνται και σήμερα
Ονόματα ανδρών

Αγαθοκλής (αγαθός+κλέος) ο έχων καλή φήμη.
Αγησίλαος ( άγω+λαός) ο ικανός ηγέτης .
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός.
Αλέξανδρος (αλέξω:απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος.
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος.
Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος.
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής.

Από πού «κατάγονται» οι Σφίγγες της Αμφίπολης -Μια βουτιά στη μυθολογία

Με τα μάτια όλου του κόσμου στραμμένα στην Αμφίπολη και την αγωνία να κορυφώνεται μέρα με την ημέρα για τα πολυαναμενόμενα ευρήματα, πολύ συζήτηση γίνεται για τις δύο -εντυπωσιακές- Σφίγγες που φυλάσσουν την είσοδο του τάφου που ερευνάται.



Όλοι γνωρίζουμε ότι η... καταγωγή της Σφίγγας είναι αιγυπτιακή, ισχύει όμως για αυτές της Αμφίπολης; είναι αιγυπτιακές ή ελληνικές;

Η τυπολογία τους δίνει την απάντηση. Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας «Εθνος», οι Σφίγγες είναι ελληνικές Οι αιγυπτιακές Σφίγγες ήταν ξαπλωμένες και στα τέσσερα πόδια τους, ενώ οι ελληνικές στέκονταν στα δύο πισινά, σαν να ήταν σε επιφυλακή.

Ο σκύλος στην αρχαία Ελλάδα

Ο σκύλος στην αρχαία Ελλάδα είχε σεβαστή θέση στην καθημερινή ζωή των προγόνων μας και υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας. Αυτό μπορούμε εύκολα να το διαπιστώσουμε από τις αναρίθμητες αναφορές που γίνονται για το σκύλο, στα έργα τους, την τέχνη τους, τους μύθους και τις ιστορίες τους.



Από την ελληνική μυθολογία βλέπουμε ότι πολλά τέρατα είχαν τη μορφή σκύλου, όπως η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο Κέρβερος κ.ά.. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι την εποχή δημιουργίας της μυθολογίας ο σκύλος ήταν ακόμα άγριο και μη εξημερωμένο ζώο.

Με την πάροδο όμως του χρόνου, ο σκύλος εξημερώθηκε και αποτέλεσε πολύτιμο και χρήσιμο συνοδό σε αρκετές εργασίες.

Η μυστηριώδης εξαφάνιση της Νεφερτίτης, της βασίλισσας του Νείλου

Η Νεφερτίτη σύμφωνα με την συμβατική ιστορία ήταν η σύζυγος του Αιγύπτιου Φαραώ Ακενατόν (πρώην Αμενχοτέπ IV), ο οποίος βασίλεψε ανάμεσα στο 1353-1336 π.Χ..

Γνωστή και ως η κυβερνήτης του Νείλου και Κόρη των θεών, η Νεφερτίτη απέκτησε πρωτοφανή δύναμη, και πιστεύεται ότι υπήρξε ισότιμη με τον ίδιο τον Φαραώ.

Ωστόσο, μετά το δωδέκατο έτος βασιλιάς του Ακενατόν, το όνομά της εξαφανίζεται από τις σελίδες της ιστορίας.

Η νέα επίσημη θρησκεία του Ακενατόν επικεντρώνεται στο θεό Ήλιο, ο ίδιος και η Νεφερτίτη ή απεικονίζονται ως το αρχέγονο πρώτο ζευγάρι. Η Νεφερτίτη ήταν επίσης γνωστή σε όλη την Αίγυπτο για την ομορφιά της.

Το ΜΥΣΤΗΡΙΟ της ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΥ του ΑΝΟΥΝΑΚΙ Rodamir, 12.000 ετών

Μία πολύ μυστηριώδη ιστορία φαίνεται πως είναι σε εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό, για την οποία οι πληροφορίες διαρρέουν με το σταγονόμετρο. Ωστόσο, το μυστικό της θα μπορούσε να ανατρέψει τα πάντα για τα μερικές χιλιάδες προηγούμενα χρόνια…

Μία ανακάλυψη έγινε εντελώς τυχαία την άνοιξη του 2008. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε κάτι, έστω και συγκεχυμένα, το χρωστάμε αναμφισβήτητα στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης και την τηλεόραση Premsa.
Συνέβη στο Κουρδιστάν, όταν χρειάστηκε να σκάψουν το έδαφος για γίνουν τα θεμέλια ενός σπιτιού, οπότε και εμφανίστηκε ένα μαυσωλείο που περιείχε τρία φέρετρα. Στην συνέχεια των ανασκαφών βρέθηκε στρώμα εδάφους με τα λείψανα ενός αρχαίου πολιτισμού και τα ερείπια μιας αρχαίας πόλης.

Βάση του στρώματος και των αντικειμένων που βρέθηκαν μέσα σε αυτό, οι αρχαιολόγοι συμπέραναν

Πειθώ η βοηθός της Αφροδίτης

Στην μεγάλη συντροφιά από φίλες και βοηθούς της Αφροδίτης, ανάμεσα στην Τύχη, την Υγεία, την Αρμονία, την Ευδαιμονία και τις Χάριτες, μάλιστα για μερικούς και η ίδια ήταν μια από αυτές, πίστευαν ότι βρισκόταν πάντα και η Πειθώ.

Οι υπηρεσίες που η Πειθώ συνήθως προσέφερε στην Αφροδίτη, ήταν κυρίως να πείθει τα κορίτσια με τα θελκτικά λόγια της να κατανικήσουν τους δισταγμούς τους και να αφεθούν στην ερωτική ένωση.

Η Πειθώ ήταν ολότελα διαφορετική από την Βία και την Ανάγκη και πίστευαν πως ήταν αδελφή της Τύχης και της Ευνομίας και μητέρα της Υγείας από την ένωσή της με τον Ερωτα.

Αρχαία Ιωνική και Ομηρικές λέξεις στην Ποντιακή διάλεκτο

Τα Ομηρικά έπη γράφτηκαν σε μια γλώσσα, η οποία βασίζεται στις  δύο Αρχαίες Ελληνικές διαλέκτους, την Ιωνική και την Αιολική, τις οποίες  ομιλούσαν κυρίως στη Μικρά Ασία. Η Ποντιακή διάλεκτος  προέρχεται από την Αρχαία Ιωνική, λόγω κυρίως της καταγωγής των πρώτων αποίκων του Πόντου από την Ιωνική Μίλητο. Με την πάροδο του χρόνου και με την επίδραση  γεωγραφικών, κλιματολογικών, ιστορικών, εθνολογικών κτλ. παραγόντων  δημιουργήθηκαν εξελικτικά από την Ιωνική διάφορες διάλεκτοι, μία των οποίων  είναι η Ποντιακή.

Με την εγκατάσταση και άλλων Ελληνικών φύλων, όπως για παράδειγμα των κατοίκων της Τραπεζούντας της Αρκαδίας (4ος αιών π.Χ.), οι οποίοι  άλλαξαν και το όνομα Τραπεζούς από Οιζηνίς και ιδιαίτερα των Αιολικών φύλων, εισήχθησαν και σποραδικοί Αιολισμοί.

Τα ιαματικά θαύματα που καταγράφονται στις επιγραφές της Επιδαύρου

Τα Ασκληπιεία ήταν ιερά και τόποι λατρείας του ήρωα, ιερού ιατρού και θεραπευτή θεού Ασκληπιού. Ηταν στην πραγματικότητα τα πρώτα νοσοκομεία ή μάλλον συγκροτήματα κτιρίων υγείας, όχι μόνο του ελληνικού χώρου αλλά και όλου του δυτικού πολιτισμού και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην ελληνική ευρύτερη περιφέρεια για πολλούς αιώνες, από την εποχή περίπου του Τρωικού πολέμου ως τον 6ο αιώνα μ.Χ., εποχή της πλήρους επικράτησης του χριστιανισμού.

Θα πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα ίσως εδώ ότι, παρ' όλο το διωγμό που υπέστη ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ως ειδωλολατρική πρακτική, κύρια από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο το 392 μ.Χ., η λατρεία του Ασκληπιού και ιδιαίτερα η φροντίδα υγείας στα Ασκληπιεία δεν έγινε κατορθωτό να εξαλειφθεί τελείως για περίπου δύο ακόμη αιώνες.

Πως οι Αρκάδες εποίκισαν πρώτοι την Ιταλία

Σύμφωνα με την αρχαίους Ελληνικούς μύθους, οι Αρκάδες ήταν οι πρώτοι εποικιστές της Ιταλίας. Πάντα με βάση τους ίδιους μύθους, οι Αρκάδες αφού επικράτησαν στους αυτόχθονες, μπορούν να θεωρηθούν πρόγονοι των αρχαίων και των σύγχρονων Ιταλών.

Παράλληλα η ίδια μυθολογική ερμηνεία θέλει την Ιταλία και τους Ιταλούς να οφείλουν το όνομά τους στον Ιταλό, γόνο των αρχαίων Αρκάδων.

Αλλά ας δούμε όμως τα πράγματα αναλυτικότερα.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο νεότερος γιος του μυθικού βασιλέα Λυκάονα, γενάρχη των Αρκάδων βασιλέων, ήταν ο Οίνωτρος. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ήταν από τους πρώτους εποικιστές της Ρώμης. Λέγεται ότι γεννήθηκε δεκαεπτά γενιές πριν τον Τρωικό πόλεμο. Επειδή ο Οίνωτρος δυσαρεστήθηκε από τη Γή που του άφησε ο πατέρας του, αποφάσισε να φύγει από την Αρκαδία.

Το κείμενο της διαθήκης της διαθήκης του Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης στη Χαλκίδα σε ηλικία 63 χρόνων (Οκτώβριος 322 π.Χ) από στομαχική πάθηση (καρκίνο του στομάχου) στο πατρικό σπίτι της μητέρας του Φαιστιάδας . Οι Σταγειρίτες έστειλαν και έφεραν την τέφρα του στην πατρίδα τους, την τοποθέτησαν μέσα σε χάλκινη υδρία και κατόπιν απέθεσαν την υδρία αυτή σε μια τοποθεσία, που την ονόμασαν Αριστοτέλειον. Κάθε φορά που είχαν σημαντικές υποθέσεις και ήθελαν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, συγκαλούσαν σ΄ αυτόν τον τόπο τη συνέλευσή τους.

Στη Χαλκίδα έγραψε και τη διαθήκη του , η οποίο σώζεται από το γνωστό βιογράφο των φιλοσόφων Διογένη Λαέρτιο (3ος αιώνας μ.Χ). Αλλά και σε μεταγενέστερες αραβικές πηγές, που αντλούν από παλιότερους και αρχαίους συγγραφείς.

Κάλχας και Έλενος

Ο Κάλχας ή Κάλχαντας από τις Μυκήνες ή τα Μέγαρα,  υπήρξε ένας από τους διασημότερους μάντης  της Αρχαίας Ελλάδος.  Ξακουστός  οιωνοσκόπος, ερμήνευε το μέλλον,  χάρισμα που  του είχε δώσει  ο Θεός Απόλ­λωνας, καθώς  ήταν γιος του Θέστορα  ο οποίος ήταν  απόγονος του θεού.

Το όνομα του ετοιμολογήται από την κάλχη (πορφυρή βαφή), δηλαδή  «ο πορφυρός, ο πένθιμος», είτε από μια μετάθεση του «χ» με το «κ» στο Χάλκας -> Κάλχας, δηλαδή «ο χάλκινος άνδρας».

Ο Κάλχας με τις προφητείες του διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο και την κατάλειψη της Τροίας, καθώς σε κάθε σημαντική στιγμή του πολέμου και της προετοιμασίας του,  βρίσκουμε μια προ­φητεία του.

Eλέπολις τo πιο αποτελεσματικό όπλο της αρχαιότητας

Την περίοδο κυριαρχίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Ρόδιοι συμμαχούν μαζί του αλλά μετά το θάνατο του γίνονται μήλον της έριδος μεταξύ των διαδόχων του. Τελικά, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, γιος του Αντίγονου του Μονόφθαλμου πολιορκεί επί ένα χρόνο το νησί επιστρατεύοντας ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, φοβερές πολιορκητικές μηχανές (ελέπολις και κριοφόρος χελώνα), 400 πλοία και 40.000 ιππείς  χωρίς όμως να κατακτήσει το νησί.

Ο Κάρανος ο γενάρχης του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας καταγόταν από το Άργος

Στην ελληνική μυθολογία ο Κάρανος ήταν ο μυθικός γενάρχης του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας. Ο Κάρανος αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Θεόπομπο. Οι παραδόσεις όμως οι σχετικές με τη γενεαλογία του είναι ποικίλες και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.

Συνήθως ο Κάρανος αναφέρεται ως ένας από τους γιους του Τημένου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Κάρανος πολέμησε με τους αδελφούς του για τη διαδοχή του στον θρόνο του Άργους. Αφού απέτυχε, απεφάσισε να βρει μία άλλη χώρα για να βασιλεύσει και απευθύνθηκε στο Μαντείο των Δελφών. Εκεί η Πυθία του έδωσε τον εξής χρησμό:

«Έστι κράτος βασίλειον αγαυοίς Τημενίδαισι γαίης πλουτοφόροιο. Δίδωσι γαρ αιγίοχος Ζευς. Αλλ’ ίθ’ επειγόμενος Βοττηίδα προς πολύμηλον. Ένθα δ’ αν αργικέρωτας ίδης χιονώδεας αίγας ευνηθέντας ύπνω, κείνης χθονός εν δαπέδοισι θύε θεοίς μακάρεσι και άστυ κτίζε πόληος.» 

Ο Έλληνας, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι φύλο γηγενές και αυτόχθων

Ο Έλληνας, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι φύλο γηγενές και αυτόχθων. Δηλαδή, είναι ιθαγενής, ανέκαθεν ντόπιος δεν προήλθε από άλλη χώρα ή περιοχή ως έποικος, αλλά ευθύς εξ αρχής γεννήθηκε, έζησε και οι απόγονοί του εξακολουθούν να ζουν στην γεωγραφική περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα.

Ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο Πελασγός που ξεπήδησε από το έδαφος της Αρκαδίας (Παυσανίας Η 1,2). Οι απόγονοί του και μετέπειτα κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται ως Προσέληνοι. Δηλαδή, προΰπαρχαν της Σελήνης!

Η εισβολή των Γαλατών στην Ελλάδα το 279 π.Χ

Διακόσιοι χιλιάδες Γαλάτες με αρχηγό τον Βρέννο το Β’ εισέβαλαν το 279 π.Χ στη Μακεδονία, όπου τους αντιμετώπισε ο Στρατηγός Σωσθένης με το στρατό του. Οι Γαλάτες, παρόλο που προξένησαν μεγάλες καταστροφές, δεν μπόρεσαν να εγκατασταθούν στη Μακεδονία και συνέχισαν την πορεία τους νότια, φτάνοντας έτσι στη Θεσσαλία.

Ο Βρέννος είχε στόχο το Μαντείο των Δελφών, όπου υπήρχαν πολλά χρήματα σε νομίσματα και αφιερώματα από άργυρο και χρυσό.  Ο στρατός του είχε 152 χιλιάδες άνδρες πεζούς και περίπου 60 χιλιάδες ιππείς και βοηθούς ιππείς.  Στην εκστρατεία αυτή οι «Γαλάτες» συνάντησαν την οργανωμένη αντίσταση των Ελλήνων, που με κοινό αρχηγό τους τον Αθηναίο στρατηγό Κάλλιππο του Μοιροκλέους και περίπου 26.000 πεζικό στρατό και ικανό αριθμό πλοίων, είχαν λάβει θέση στο στενό των Θερμοπυλών.