Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι μια ιστορία βγαλμένη από την
φαντασία και δεν έχει σκοπό να τρομοκρατήσει. Είναι η ιστορία μίας
Πορσελάνινης κούκλας μίας κούκλας που μέσα της κρύβει μια εγκλωβισμένη
ψυχή.
Στο
νεοκλασικό μου σπίτι, ένα σπίτι που ποια οι γονείς μου μαζί με τον θείο
μου έχουν πουλήσει, ένα σπίτι με ξύλινα πατώματα, ένα σπίτι που έμελε
να γίνει μία ακόμα ιστορία από τις ιστορίες τρόμου.
Τέλος του 1890 το σπίτι αυτό ήταν ένα
σχολείο για τα παιδία της εποχής. Για αρκετά χρόνια αποτελούσε ένα
κέντρο πολιτισμού και εκπαίδευσης για τα παιδία αυτά. Ίσως να πήγαινε
και η γιαγιά μου εκεί, δεν θέλω να πω κάτι λάθος λόγω του ότι η γιαγιά
μου δεν είναι πια στην ζωή, όποτε θα αφήσω ένα πέπλο μυστηρίου σε αυτό
το στοιχείο.















